ویکی نیکی

راهنمای هوشمند نیکوکاری

گفت و گو با مدیر بنیاد رایحه

به گزارش ویکی نیکی و به نقل از  ايكنا،  به بهانه بزرگداشت شهادت محمدجواد تندگویان سری زدیم به بنیاد نیکوکاری رایحه که این بنیاد توسط خواهر شهید محمدجواد تندگویان اداره می‌شود و تا الان توانسته به تعداد زیادی از خانواده ‌های نیازمند در سرارسر کشور کمک‌ های مالی و آموزشی داشته باشد.

این بنیاد با اهداف بلند‌ مدت خود هم چنان بعد از کمک کردن و برآورده شدن نیاز افراد هیچ‌ گاه آن ها را رها نمی‌کند و با آموزش‌ های بعدی در مدارس و کار در خانه برای بانوان و خانواد ه‌های نیازمند فعالیت خود را ادامه می‌دهد.

تندگویان، مدیر بنیاد نیکوکاری رایحه، درباره دیدگاه خود در انجام امور خیر خواهانه و معرفی فعالیت‌ های این مجموعه، گفت: خانواده‌ ای تهرانی فقیرترین خانواده‌ها از نظر خواسته ‌ها هستند و این به سطح درآمد بستگی ندارد؛ در تهران اگر کودکی نتواند پوشش و خواسته ‌هایش را مانند دیگر دوستانش برآورده کند به شدت تحقیر می‌شود و این ضربه بسیار بزرگی برای این کودک است، این در حالی است که اگر در یک روستای کپر نشین با امکانات بسیار پایین حتی یک کودک ما ه‌ها حمام هم نرود هیچ ‌وقت در میان دوستان و نگاه‌ های افراد مرتبط با خود تحقیر نمی‌شود. در حقیقت در یک ناحیه دور افتاده تمنایی وجود ندارد و همه شبیه به هم هستند در واقع اصلا چیزی ندیدند که تمنایی وجود داشته باشد.

وی ادامه داد: میزان وابسته بودن به نیاز های متعدد باعث می‌شود تا هرچقدر کودک شما امکاناتش تکمیل باشد باز هم چیزی ببیند که در او ایجاد تمنا کند و خود را در میان دیگران حقیر ببیند و این یعنی فقر. با توجه به اینکه فعالیت این مرکز بیشتر بر روستاهای محروم متمرکز است، یکی از دوستان همراه به من گفت محروم‌ ترین خانواده‌ ها در تهران هستند، من خیلی روی این مسئله فکر کردم، در تهران نیز باید برای کودکان امکاناتی را فراهم آورد و تدابیری اندیشید تا مانع بروز این حس حقارت در آنها شویم.

او تشریح کرد: در ابتدا فعالیت ما با توجه به مسئله مورد نیاز در محدوده بیمه بود و اولین کلاس‌ های فرهنگی در منزل یکی از همیاران برگزار می‌شد که در این راه حاج سیدرضا و خانم دباغ ما را بسیار یاری می‌کردند؛ در ادامه مباحث سیاسی و اجتماعی و در حوزه دینی با یک نگاه روشن با دوره های یک ساله، دو ساله و چهار ساله آغاز شد و همان افراد هم بنیان‌گذار خیریه شدند. معتقدم کاری را که انسان شروع می‌کند باید منطبق با وسعش باشد و برای جمع ما همیشه کیفیت حرف اول را می‌زند، ما هیچ‌ وقت به دنبال کمیت نبودیم و همیشه به دنبال کیفیت بهتر بودیم، به همین دلیل کار را در یک محدوده کوچک شروع کردیم و زمانی که توانستیم تعریف روشن و مفهوم مشخصی از کار خیر برای خودمان داشته باشیم، یعنی گروه هدف‌ مان در قالب یک تیم شکل گرفت و به تدریج با ۲۰ مددجو آغاز کردیم که طی مدت فعالیت این تعداد به ۳۵۰ نفر مددجو افزایش یافت و اکنون در تمام نقاط ایران فعالیت خود را ادامه‌دار دنبال می‌کنیم؛ به‌عنوان مثال در قلعه‌گنج چیزی در حدود هزار مددجو داریم و جمعا در حدود ۲۰۰۰ دانش‌آموز در بحث توانمندسازی و حمایت تحصیلی داریم.

مدیر بنیاد نیکوکاری رایحه افزود: در قلعه‌گنج روزگار مردم با آرد و حصیری که در اختیارشان قرار داشت، می‌گذشت و می‌توان گفت که هیچ چیزی در اختیار نداشتند؛ توسعه اجتماعی در این نمونه‌ها صورت نگرفته بود و در ابتدا باید یک الگو سازی برای توسعه این منطقه شکل می‌گرفت. هیچ‌گونه احساس هویتی در افراد این منطقه وجود نداشت، چرا‌که به دلیل ازدواج ‌های فامیلی حتی شناسنامه هم نداشتند، همچنین به دلیل عدم رفت‌وآمد با شهر هیچ نیازی به اموری همچون خرید، رعایت بهداشت و مدرسه نداشتند و بنابراین هیچ نیازی به داشتن هویت نمی‌دیدند. در این منطقه البته مدارسی در کپرها با حضور معلمانی که خود نیز نیازمند معلومات و تجربیات بیشتری بودند، برگزار می‌شد اما ازدواج‌های مکرر باعث می‌شد که برخی از کودکان از تحصیل وا بمانند. رفت‌و‌آمدهای اعضای مؤسسه خیریه و تشکیل کلاس‌های آموزشی سبب شد شرایط خوبی در این منطقه مهیا شود به گونه‌ای که مردم قلعه گنج خودشان اقدام به ساختن حمام کردند و در بعضی از خانه‌ها این اتفاق خوشایند افتاد.

وی بیان کرد: بیشتر از ۱۰ میلیارد تومان تا الان در قلعه گنج هزینه شده و همه کمک‌ها از سوی خیرین بوده است؛ در حال حاضر دو مجتمع شبانه‌روزی در آنجا دایر است که یکی از این دو مجتمع در حال حاضر بیش از شش میلیارد هزینه داشته و می‌تواند در امر آموزش تحول عظیمی را در آن منطقه ایجاد کند و تأثیر بسیار زیادی داشته باشد، در ماه آینده نیز یک مدرسه در این منطقه افتتاح می‌شود.

مدیر بنیاد نیکوکاری رایحه با اشاره به روستای سورتاک که یکی دیگر از روستاهای شهرستان قلعه‌گنج است، گفت: این روستا هم مورد حمایت بنیاد نیکوکاری رایحه قرار دارد؛ در این روستا انسان‌ها به‌صورت کاملاً بدوی زندگی می‌کردند، روستای چهارتایی نیز یکی دیگر از روستاهای محروم است در آنجا هیچ شرایط آموزشی وجود نداشت، و با تمهیداتی که از سوی بنیاد صورت گرفت در حال حاضر بچه‌های این روستا همزمان با آغاز سال تحصیلی و بازگشایی مدارس از شرایط آموزشی در کنار دیگر برنامه‌ها بهره‌مند می‌شوند. در بسیاری از مناطق دورافتاده هنوز رابطه و بافت اجتماعی غلام و خان برقرار است، هنوز بچه غلام و خان را داریم، در حال حاضر در کلاس‌های ما این مورد به هم خورده است و امیدواریم که به‌طور کامل برداشته شود.

در کارهای خیر هرگز نباید احساساتی عمل کرد

تندگویان از دیگر فعالیت ‌های این مرکز را کمک‌ رسانی به مردم زلزله‌ زده کرمان و یا اخیرا مردم زلزله ‌زده کرمانشاه عنوان و بیان کرد: با کمک ‌هایی که از سوی مردم در حدود ۲۸۰ میلیون تومان به این موسسه شد، اقلام مورد نیاز تهیه و به کرمانشاه ارسال شد. در برخی مناطق زلزله ‌زده که ما می‎رفتیم فقر بیداد می‌کرد و به این مناطق اجحاف بسیار زیادی شده است. کمک‌های مردمی در ایران بیشتر از روی احساسات است و بیشتر از روی ظواهر تصمیم به انجام این امر گرفته می‌شود در صورتی که نباید به این شکل عمل کرد؛ در مقایسه با افراد نیازمند جامعه و کمک به آن ها می‌بینیم که در تهران خانواده‌هایی هستند که وضع خوبی ندارند اما تفاوت چندانی با مردم عادی ندارند و بسیار آراسته و مرتب در جامعه حضور پیدا می‌کنند و به دلیل همین شکل ظاهری از هیچ کمک و حمایتی برخوردار نیستند، اما در مقابل کودکان کار به دلیل این که ظاهر موجهی ندارند با کمک ‌های بیشتری از سوی مردم همراه هستند؛ در کارهای خیر هرگز نباید احساساتی عمل کرد و تصمیمات آنی گرفت چراکه این کمک‌ ها در صورت هزینه نشدن در راه درست بسیار ناکارآمد خواهد بود. بنابراین، فرهنگ ‌سازی برای کمک صحیح به دیگران یک نیاز جدی است. کمک کردن باید در راستای برآورده شدن نیازها و تامین آینده فرد باشد.

وی عنوان کرد: در پایان باید اضافه کنم یکی از آرزو هایی که دارم این است که محلی را داشته باشم تا کودکان خیابانی را در آن محل جمع کنم و با برنامه‌ریزی و آموزش و تغذیه درست این کودکان را تبدیل به الگو هایی برای هم نوعان ‌شان کنم تا بتوانم برای جامعه موثر و مفید باشم، امیدوارم بتوانم قبل از مرگ به این آرزوی خود برسم و البته مطمئن هستم که خواهم رسید، تشکر از شما که برای بزرگداشت برادر بنده به این مکان آمدید.

یادآور می‌شود، موسسه فرهنگی رايحه در سال ۱۳۷۲ به عنوان يک نهاد مردمی مشغول به کار شد و در سال ۱۳۷۶ نيز به امور خيريه پرداخت و بعدها در سال ۱۳۸۳ اين بنياد با کسب مجوز از وزارت کشور به‌ عنوان بنيادی غير دولتی و با مديريت خانم تندگويان در راستای توانمند سازی زنان و توسعه مهارت‌ های زندگی و حرفه‌ ای و شغلی آن ها، و توجه به فرزندان مستعد و پرتلاش مددجويان، آغاز به کار کرد.

 

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.